Vanuit het VOC kreeg een van onze vaste vrijwilligers, Jeroen, een oproep voor een ree in Aarschot die al geruime tijd niet meer bewoog. Alleen… het opgegeven adres bleek niet te bestaan. De straat was er simpelweg niet.
De oproepster sprak Frans, de vrijwilliger aan het VOC geen Frans, en door die taalbarrière werd er een foutief adres genoteerd. Dankzij wat gebrekkig Frans van Jeroen, een flinke dosis geduld en goede back-up vanuit het VOC, kon het juiste adres alsnog achterhaald worden. En het geluk was aan onze kant: Jeroen was al onderweg richting Aarschot en bevond zich, bij ontvangst van het correcte adres, nog maar twee minuten van de juiste locatie.
Ter plaatse bleek communiceren opnieuw niet eenvoudig en het domein was groot, wat het zoeken naar de ree bemoeilijkte. Even was er zelfs een sprankeltje hoop: de ree lag niet meer op de plek waar ze twee dagen eerder was gezien. Dat betekende in elk geval dat ze nog leefde.
Maar na enkele minuten zoeken werd ze toch gevonden. De toestand was ernstig: de ree was extreem vermagerd, letterlijk vel over been. Na een eerste nazicht werd meteen beslist het dier te vangen en over te brengen naar het VOC voor verdere zorg.
Wist je dat?
Sterke vermagering bij reeën wijst vaak op onderliggende problemen zoals ziekte, parasieten of langdurige stress. Zelfs wanneer een dier nog recht kan komen, kan de toestand al levensbedreigend zijn.
En de knipoog…
Deze oproep bewees opnieuw: zelfs met drie talen, een verkeerd adres en een groot domein vindt Jeroen uiteindelijk altijd de ree. Soms lijkt het alsof hij ze gewoon ruikt.
